قاصدکی در باد

دیگر توان مبارزه ندارم.......

nilian — Sat, 26 Jul 2008 16:43:18 GMT

کله ام پوک شده،خالی،خالی،مزه نبودن در دهانم می پیچد.می روم،می ترسم اما نمی لرزم.می فهمم اما نمی فهمم.هستم ولی نیستم.خواب و بیدار،بیدار و خواب.نه مرده،نه زنده.نه دلیلی برای خنده می یابم و نه اشکی برای ریختن دارم.این روزها در یک بی خودی مطلق،جایی مثل خلسه مرگ و زندگی شناورم.

خسته از سرنوشتی که نه قدرت تغییر آن را دارم،نه توان مبارزه با آن و نه راه گریزی از آن است.

خسته از دعاهایی که گویا ناتوان تر از آن است که سقف آسمان را بشکافد و به نزد برآورنده حاجات رسد.

دیگر به ناتوانی دستانم ایمان آوردم و آرزویی جز آن ندارم که چون شب رسد چشم بر هم نهم و دیگر فردایی در کار نباشد.

امروز خواستم تا با وبلاگ و همه ی دوستانم وداع کنم ولی هر چه کردم نتوانستم.دوستان خوبم این روزها افکارم سخت مشوش است و دیگر توان مبارزه با مشکلات را ندارم.فعلا وبلاگم را نمی بندم بدان امید که شاید روزی بازگردم و دوباره نوشتن از سر گیرم با افکاری تازه تر و شاید هم........

برایم دعا کنید تا بتوانم باور کنم و با حقایق تلخ زندگی ام کنار بیایم.

فعلا خداحافظ دوستان خوبم.

تسلیت......

nilian — Fri, 20 Jun 2008 21:11:18 GMT

امروز سومین سالگرد عروجت به آسمان هاست.سه سال گذشت،سه سالی که بر من چون سه قرن گذشت.

باز هم صحنه تکراری و عذاب آور آن روز در بیمارستان در حال عبور از ذهن و جلوی دیدگانم است.صحنه ای که در این سه سال بیش از هزار بار برایم تکرار شده. درونم آتشی شعله ور است که هزار بار سوزنده تر از آتش جهنم خداست ولی دریغ از قطره ای از زلال جاری اشک تا آتش درونم را فرو نشاند و قدری از اندوهم بکاهد.

آخر چه چیز برای یک دختر سخت تر از آن است که شاهد قطره قطره آب شدن شمع وجود پدر باشد و هیچ از او بر نیاید. چه چیز می تواند سخت تر از آن باشد که نظاره گر غروب خورشید زندگانی پدر باشد و هیچ از دستش بر نیاید.عجز و ناتوانی در وجودم بیداد می کند.سه سال است که از نگاه های ترحم انگیز دیگران فراری ام و عاشق گوشه دنج و خلوت تنهاییم.بیزارم از آنانی که برای التیام دل خسته و غمینم متوسل به دروغ شده اند و عقیده دارند که سردی خاک گور فراموشی می آورد ولی پدرم کدامین فاصله قادر است که تو را که میان خاطرات خوش کودکی ام نقش بسته ای را خط بزند؟

ذهن من همچون آن برکه آب است و چهره تو همچون مهتاب که در حافظه ام نقش بسته.آخر مگر می شود با سنگ انداختن های پیاپی در آب ما ه را از حافظه آب گرفت؟

روزهای بی قراری و شیدائی ام یکی پس از دیگری می گذرند و تنها انتظار فرا رسیدن روزی را دارم تا بغض های ناشکفته و دردهای ناگفته ی شبهای تنهایی و روزهای ماتمم را به پایت زار بزنم و برای التیام وجود سراسر زخم و جراحتم یک دنیا ضجه بزنم.

پس به امید دیدار دوباره.........

خدایااااااا...!!!

nilian — Sun, 15 Jun 2008 16:24:10 GMT

شانه هایم پر از گرد و خاکند
آسمان ناراحت است و من در دل
تنگی ایی احساس می کنم که شاید ندانید
نشسته ام و خیره بر زمین تا ببینم قطره ای را که از آسمان می نشیند
دوست دارم دستانم را بلند کنم و صورتم را رو به آسمان گیرم
تنم تشنه است تشنه
خدایا می گویی ببارند؟
منتظرم تا گرد و خاک روح تازه بیمارم را پاک کنی
یقین دارم که میکنی تا من غرق تو شوم و تو نوازشم کنی
این بار هم تویی و من با نسیم تازه ام
پس ای بخشنده مهربان نسیم تازه ام را روا بدار.

*دخترک

nilian — Tue, 10 Jun 2008 11:42:18 GMT

آهی که می کشی چیست؟؟؟

اخر چه کسی درکت میکند ای دختر قصه؟؟

خودت؟من؟یا او؟

نه...باز هم سوالی بی جواب و گنگ....

نمیفهمند تو را..نمیخواهند که بفهمند...

همه مثل پنجره نیستند..همه مثل ابر نیستند...همه مثل ان درخت بیشه نیستند ...که سایه بانشان را بی منت نثارت کنند...نه ..بهتر بگویم همه مثل خودت نیستند...که دستان مهربان و بی منتشان را به گلی پژمرده ببخشند....اشک کودکی را پاک کنند...وبوسه ای مهربان بر صورتی خسته بزنند..

باز هم بنشین زیر درخت بیشه ...با تنی رنجور و خسته ..خسته نه از بار زندگی....خسته از بی مهری ها ..خسته از سیلی های پیاپی روزگار ..

بگو....سخن بگو...اما نه با من ...نه با او...با درختت...با او که همیشه سنگ صبورت بود...وهیچ وقت دم بر نیاورد......

ولی.........

دوست دارم که بگویم ....

دوست دارم ب گ و ی م که ....اره منم ...اره منم ... میفهممت ....نه اون روح بزرگتو ..نه...ولی انقده بی مهری دیدم که حس لطیف مهرت واسم همیشه ...همیشه اشنا باشه...

قصه ی غصه

nilian — Sun, 08 Jun 2008 21:33:50 GMT

دل های کوچک،غصه های بزرگ،دل های بزرگ،غصه های بزرگتر،قصه های کوتاه قدیمی اما،همیشگی.

هر روز در دنیا همه چیز عوض می شود الا یک چیز!قصه غصه ها،که گویی تکراری می شوند تا هرگز از یادها فراموش نشوند.واین بار قصه غصه ی زهرا خانم مادری که بی مهری فرزندان را بدوش می کشد.

مادری که همسفر زندگی اش را سالیان قبل از دست داده و خودش از چند سال پیش یه علت بیماری آرتروز قدرت راه رفتن ندارد و فرزندانش او را در گوشه ای به حال خودش رها کرده اند.

پیرزن بی نوا هر روز با هزار زحمت کشان کشان خودش را به کوچه می رساند و تنها دلخوشی اش تماشای عابرانی است که گاهی با اصرار پیرزن یا از سر ترحم چند کلمه ای با او هم صحبت می شوند.

امشب این مطلب را می نویسم تا یادمان باشد که: اگر دل شکسته و چشمان اشک آلود زهرا خانم و امثال او به یادمان بیاورد انسانیم که هیچ،تکلیف همه چیز روشن است و گرنه..............

افسوس که در برابر این مادر هیچ از من ساخته نیست جز دعا:

الهی در صبر و درویشی،در انتظار مهربیکران تو نه برای خود که برای دیگران هستیم،روی بر مگردان.

بزرگنما اما کوچک.....

nilian — Tue, 27 May 2008 10:13:18 GMT

فکر کوچکت را باز کن...

بنگر......بنگر به پهنای افتاب به زندگی..ای کوچک بزرگنما...ای دوست دشمن..

نمیدانم.....شاید ندانی و نفهمی که من این چنین می پندارمت....ولی می پندارم که پنداشته هایم صحیح است...تو

همانی که بدون نقاب...بدون نقاب فریبنده انسانیت درکت کردم و دیدم تورا...ولی نه انقدر بزرگ که همه

تصورش را می کنند......بلکه به همان کوچکی که هستی...کوچک تر از وجود من در برابر خدایم.......

بیا........بیا و کلید پوسته ی آدمییتت را به حراج بگذار.....بیا خودت را رها کن.....تا همه با چرخاندن کلید در

قفل کور وجودت بفهمند و برسند به کوچکی ات...به پوچ بودنت...و به نیستی ات...

نفرین

nilian — Tue, 20 May 2008 18:17:18 GMT

^{نفرین بر جنگ و فقر و مهاجرت}

^{مرگ بر تبعیض و بی عدالتی}

^{ننگ بر نژاد پرستی}

^{من از این شهر و مردمان نژاد پرستش بیزارم.}

^{من ازاین شهر و آن بناهای بلندی که «به سنگ سنگ شان نشان دست منست» و سهمی از آن برای من و مردمم نیست بیزارم.}

^{من از این مردم، از ترحم نگاهشان، از تمسخر نیشخندشان، از کنایه زبانشان بیزارم.}

^{من از این شهر، از زادگاهم، زادگاه خواهرم، برادرم، خواهرانم، برادرانم، دخترم، کودکان امروز و فردای وطنم بیزارم.}

^{من از تمام خاطره های کودکی ام، از رویاهای هرگز به حقیقت نپیوسته نوجوانی ام، بیزارم.}

^{من از دیدن چهره آفتاب سوخته آینده سازان وطنم ـ درگیر غم نان ـ فارغ از رویای درس و دانش بیزارم.}

^{از دیدن تقلای بیهوده و هر روزه مردمم، در میدان های شهر، برای یافتن قوت روزانه شان، بیزارم.}

^{از تمام رنج ها و حقارت هایی که در این شهر، بر مردمم روا می دارند، بیزارم.}

^{از مدرسه طردمان کردند، به دانشگاه راهمان ندادند،}

^{در حوزه به حاشیه کشاندمان}

^{شهامت را از ما گرفتند}

^{کرامت انسانی مان را پایمال کردند}

^{ما را دزد و جانی و خطاکار خواندند}

^{و نام نظافت چی و سرایدار و عمله بر ما نهادند}

^....

^{خداواندا!}

^{مگر ما کدام گناه نابخشودنی را مرتکب شده ایم}

^{که حق داشتن حداقل ها را نداریم}

^{توانای بزرگ!}

^{آیا تو این طور مقدر کرده ای که افغانی، پست ترین و حقیر ترین مردمان باشد؟}

^{یا این یک امتحان الهی است؟}

^{40 سال آوارگی و غربت را چشیده ایم}

^{آیا امتحان بس نیست؟}

^{پدرم، من، و اینک دخترم}

^{دخترم نه! نمی خواهم او همانند من و نسل من تباه شود.}

^{می خواهم او فرصتن زندگی و درست زیستن داشته باشد}

^{می خواهم او حقوق شهروندی داشته باشد}

^{می خواهم کرامت انسانی اش حفظ شود}

^{می خواهم ....}

^{معبودا!}

^{مگر خود نگفته ای که سرنوشت قومی را تغییر نمی دهی مگر آن که خود بخواهند}

^{من و مردمم اینک می خواهیم}

^{تو هم بخواه.}

^{نوشته شده توسط مهتاب وبلاگ دخترم دانا}

یاس کربلا

nilian — Sun, 11 May 2008 05:57:18 GMT

بوی عطر یاس می آید.

بار دیگر سوره کوثر نازل می شود.

آیه آیه سوره صبر به زمین اجلال نزول می نماید.

چه زیباست آمدن کوهوار صبر!

اما چگونه وصف او گویم که قلم عاجز از نوشتن است.حتی اگر تمام درختان قلم شوند،دریاها مرکب شوند،باز نمی توانند عظمت مقامش و صبرش را توصیف کنند که صبر در برابر صبوری او بی طاقت می شود.او می آید در حالی که اقیانوس ها در مقابل اقیانوس ایمانش سر به سجده می گذارند.

نجواهایی به گوش می رسد؛

حماسه قیام کرد،

نور متولد شد و زمین به قدوم پاک ام المصائب مزین شد.

با آمدنش جهان در شوق و سرور شد اما پدرش گریست،جدش گریست،مادرش گریست و جبرائیل نیز گریست،اما چرا؟مگر نه اینکه کوثر به دنیا آمده؟اما چرا گریه هم آغوش شوق آن ها شده است؟جبرئیل لب به سخن می گشاید که ای حبیب خدا!سلام و تهنیت حق بر تو باد.نامش را زینب گذار.

که او زینت زیبایی نام پدر است.

او یاور حسین(ع) است.

او پیام آور نینواست.

و او طوفان سهمگینی است بر کاخ ظلم یزید که آن را می لرزاند و ویران می سازد.او زینب(س)است،عالمه غیر معلمه!او کوهوار صبری است که تنها شانه های او توان حمل مصیبت عاشورا،را دارد.حسین(ع)حماسه می آفریند و زینب(س)ادامه دهنده حماسه خونین اوست.با ورودش کربلا نفس تازه می کند و جان می گیرد اما ناگهان از روی او خجل می شود و شرمسار.فرات به استقبالش می آید ولی در برابر اقیانوس کرامت او قطره قطره از خجالت آب می شود و در خاک فرو می رود.

کوفه از شوق سر از پا نمی شناسد،می آید،می آید ولی ناگهان در چند قدمی می ایستد و روز قتل پدر و جسارت به سر محبوب آفتاب را به یاد می آورد و از شرمساری سر فرود می آورد که آن روزها او نیز نمی تواند باری از روی دوش آفتاب برگیرد و دل ناآرام او را تسلا دهد.

ای زینب(س)!ای بانوی صبر هستی،قدم به جهان گذاشتی در حالی که صبر در مقابلت سر به کرنش می گذارد تو بانویی هستی که شعله شعله در مسیر باد می وزی و هرگز خاموش نمی گردی.

ای زینب(س)تو الهه صبری که هیچکس را یارای صبر تو نیست چرا که ایوب(ع)نبی در مقابل مصائب تاب نیاورد و صبرش لبریز شد اما صبر تو مافوق صبر او بود چرا که مصیبت عاشورا،را دیدی و باز صبر پیشه کردی و سکوت نمودی.خجسته باد میلادت ای زاده حیدر کرار!ای شمشیر برنده علی(ع)که با ذوالفقار کلامت بر بر اهریمن زبون تاختی و پرده از چهره ننگین کنار زدی و آن را به جهانیان نشان دادی.

میلاد مقدست بر حجت حق زمان:حضرت حجه بن الحسن العسکری(ع)و تمامی پیروانت مبارک باد.

افغانستان وطن من.....

nilian — Wed, 30 Apr 2008 11:13:18 GMT

وطنم......

نمی دانم به جرم چیدن کدامین سیب سرخ.......

از بهشت وجودت رانده شده ام؟........

و طنم،گر چه از تو تنها نامی شنیده ام........

ولی عطر وجودت با بند بند وجودم در آمیخته.......

وطنم،روزی به سویت خواهم آمد.....

با کوله ای پر از درد و رنج......

با زخم های ناسوری که غربت بر پیکر نیمه جانم به یادگار نهاده.......

آری روزی باز خواهم گشت......

تا رنجنامه ی قطور غربتم برای همیشه به پایان رسد.......

پس آغوش بگشا ای وطن......

و مرا همچون مادر جدا مانده از فرزند در آغوش گیر......

و بر زخم های عریان جسم و روحم مرهم باش......

آری روزی باز خواهم گشت......

و پروانه صفت بر گرد کعبه وجودت صد بار طواف خواهم کرد......

و بر بلندای، بیکران بامداد پر مهرت......

عظمت خورشید نقاشی می کنم.......

تا مرهمی باشد از صداقت و لبخند........

بر کهنه زخم های مظلوم پیکرت.......

آری روزی باز خواهم گشت......

و تیرگی ها را از وجودت پاک خواهم کرد......

وبه جای آن،خواهم نوشت.......

روشنایی،عشق،امید......

آری روزی باز خواهم گشت........

و با هم خورشید را بوسه خواهیم زد......

و بر آن خواهیم نوشت......

ما آمده ایم،تا تو را میان فرزندان آدم قسمت کنیم......

تا هر چه تاریکی است،روشن......

هر چه تلخی است، شیرین......

هر چه جدایی است،وصل....

و همه ی رنگ ها بی رنگ شوند.......

تا فرزندانمان فارغ از هر رنگ......

طعم شیرین زندگی در بهشت وطن را بچشند........

و آن گاه دوباره متولد خواهم شد......

و این بار زندگی زیباست.......

آری روزی به سویت خواهم آمد ای وطنم .......

مناجات نامه

nilian — Thu, 10 Apr 2008 07:36:18 GMT

ترا آن قدر دوست دارم که در حقیقت وجودم هر چه جستجو کردم هیچ نیافتم جز تو.خودم را در آیینه پندار نگریستم عکس زیبای ترا دیدم با همه شکوهی که در یک مهر سپید موج می زند.

به خلوت خود مرا راه ده که سخت بیگانه و ملولم.شب زنده دارم بدار تا در بستر ستاره هایت سرود عشق بسرایم.غمم سهل است و به یک عشوه تو گره از دل تنگم باز می شود.مرا به خود بخوان،چرا که در خلوت تو ارکان صدق و صفا آن چنان محکم است که من بیگانه از خویش را به دست زدن به عمود اخلاص تو وامیدارد تا برای تو از ضیافت نور و ایمان با موسیقی موزون مهربانیها،

ساجد قبله گاه تو باشم در محراب عشق پاک تو.

خداوندا لحظه ای از تو جدا نیستم چرا که در سلسله پیچ در پیچ مهر تو،با تارهای رحمانیت تاب خورده ام.ای رحیم،ای رئوف،ترا در خلوت سحرگاهان،در بوی دلاویز زلف نرگس می بینم که چسان شورانگیز و دلربایی.قلم از سر عشق تو عاجر است.همیشه دوست دارم با تو حرف بزنم،با تو راز دل گویم.تو زیباترین واژه شعر منی چرا که غیر از تو کسی را نیافتم که با من اینگونه مهربان و صمیمی باشد.اقرار می کنم که موجودی ضعیف و گریزانم.سرگردان در این وادی هزار رنگ.اما همه ی سلولهای وجودم ترا طلب می کنند.نمی گویم عاشقم می خواهم که عاشق باشم تا از باده وصلت جرعه ای بنوشم که تا زنده ام هوشیار نگردم.می خواهم شکر ذکر تو،نام زیبای تو نقل دهانم باشد تا از شهد آن سر مست شوم.یارب مرا بخود بخوان تا از قافله رحمتت وانمانم.می دانم که تو همه کس را به خود می خوانی.همه را راه می نمایی و آن را که راه نمودی به مقصد می رسانی و آن را که به مقصد رساندی می پذیری و می نوازی و به میهمانی عشق و نور دعوت می کنی و چه بی انصاف بنده اگر ترا نخواند.

آن را که به لطف خویش خلق بگزیند

بر باطن او گرد جفا ننشیند.

بارالها،در سینه ام صادقانه ترین ترانه ها را پنهان کن تا در وصف جمال زیبای تو بسرایم.در سرم شور عاشقی نه تا دیوانه گریهای مرا بنگری.حلقه از زلف تو باز کن تا حلقه به گوش تو باشم و در رقص سماع چرخان و خیزان بسر کوی تو بخرامم.می گویند که با پای رود،کعبه را زیارت کند و هر که با دل رود کعبه به زیارت وی می شود.مرا کعبه و زیارت،هر دو مقصود تویی.بر بال مرغ عشق مرا به کعبه ات بخوان،مرا به خود دعوت کن.می دانم که راز و نیاز عاشق و معشوق طور را به سینه سینا نوشته اند.مرا به طور بخوان،مرا به سینا ببر،مرا به شهر موسیقی پر ترنم آیات الاهیت ببر،تا با چنگ عشق آهنگی دلکش بنوازم،تا همه افلاکیان را به آتش این ناله بسوزانم و بگویم که دگر صبح است و پایان شب تار است.اما اگر تو بخواهی اگر تو بگویی که عاشقان را سحری باید و در آن سحر،در آن روشنی با همه ذرات وجودم ترا می جویم تا خود را در یابم.

ترا می خواهم تا خود را بیابم.الهی شوق ده تا وصال بی پایان ترا جویم.دلی ده تا جز عبودیت تو نبیند و نخواهد.مرا به خویشتن دعوت کن تا دیده اغیار در خواب است.مرا به حرمت راه ده تا سر در سجود است.مرا به خود وامگذار که پناهی نیست مرا جز تو.یارب کافر عشق توام به این گناه مرا مران.

استاد بزرگوار حضرت ظریفی مناجاتم را به صورت شعر بیان نموده اند.

بیتو من اندر و جودم نیستم ای مهربان

دیده ام آیینهء پندار ها در تو عیان

با شکوهت در سپید مهر موج داشتی

راه ده در خلوت عشقت مرا ای نو جوان

بستر مهرم ستاره ماه آغوش خیال

آسمان خلوتم را کس نمی بیند زیان

سجده گاهم با نماز صدق اخلاص وصال

قبله ام در چار راهی سیر دل تا لا مکان

خویشتن را کی جدا بینم و لطفت هر طرف

تا تویی با من،نیم تنها،خدای مهربان!

بارده در سینهء من اشتیاق موج شعر

تا به وصفت نغمه هاگویم به صد شور وبیان

در شب تارم نیازی گر فتد مو یت خوش است

ور به صبح صدق محتاجم سحرباشد جنان

گروجودی باشدم دارم دلی پر آرزو

تا وصال دوست بینم در خودم گردم نهان

دعوتم کن تاشوم مهمان ترا در بارگاه

کافر عشق تو ام وز خویشتن من را مران