همچون تندیس غم و تنهایی

در این تیره وادی غربت

قامت خمیده وغرقه در اشک و درد

بر رهگذر زمان ایستاده ام

سایه ها در سکوتی مرگبار

غروب را به نظاره نشسته اند

و اینک شب فرا میرسد

شبی طولانی و بی فردا

و من محکوم ابدی غربت و رنج

خسته از شبگردی و بی خورشیدی

خسته از گذشته های نه چندان دور

و امیدی نیست به آینده

پلک بر هم می نهم

و گم می شوم در صدای شب

که پر است از هیاهوی بی کلام